Sunday, November 16, 2008

Ο παράδεισος δεν είναι χαμένος, βρίσκεται μέσα μας


Η συνέντευξη του Μπάμπη Πυλαρινού στην Ελευθεροτυπία

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ

Μια έκθεση αφιερωμένη στη «Γιορτή», που ευωδιάζει εξοχή και θάλασσα, απεικονίζοντας τις τέσσερις εποχές, τον κύκλο της ζωής. Στους πίνακές της συνυπάρχουν η μοναξιά, η προσμονή, η συντροφικότητα, ο χορός, νυχτερινές βόλτες, το ψάρεμα, η μουσική, η βόλτα.


«Μπορώ και σήμερα να βιώνω κάποια πράγματα, όπως να κυκλοφορώ με ποδήλατο, να κάνω βόλτα στο δάσος», λέει ο Μπ. Πυλαρινός νοσταλγώντας το ταλαιπωρημένο από την τουριστική κατανάλωση νησί του
Ποδηλάτες κινούμενοι σε γη και ουρανό, αερόστατα και πλοιάρια... φρουτένια, κυπαρίσσια που φλερτάρουν μεταξύ τους, χαρταετοί, το πανηγύρι του άγιου Λύπιου, κτίρια της πόλης να λικνίζονται από τον άνεμο.

Ο Μπάμπης Πυλαρινός με παραμυθένιο και ποιητικό τρόπο ζωγραφίζει βιώματά του κυρίως από το νησί του, τη Ζάκυνθο. Πενήντα έξι έργα του με ακρυλικό σε καμβά εκτίθενται στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων «Περίπλους» δίνοντας μια πρωτόφαντη εικόνα σε τοίχους και ράφια (ο κατάλογος συνοδεύεται από ένα μικρό παραμύθι του Πλάτωνα Μαλλιάγκα εμπνευσμένο από το θέμα της Γιορτής).

Ζωγράφος και αγιογράφος που ζει στην Αθήνα, αποπνέει μια γαλήνη και πραότητα όπως και τα έργα του. «Τα περισσότερα είναι βιωματικά κι έχουν να κάνουν με την αίσθηση της γιορτής. Ενα πάρτι, ένα ταξίδι, ένας χορός στη θάλασσα, μια βόλτα στο δάσος, το κρασί, η παρέα. Γιορτή είναι και να μπορείς να μεταμορφώνεις τις δυσκολίες της ζωής σε ευκαιρίες, να καταλάβεις ποιες είναι οι αληθινές βαθιές επιθυμίες σου, να γνωρίσεις και να αποδεχθείς τον άλλον... Κάθε στιγμή είναι δώρο που σου χαρίζεται».

Σ' αυτή την ενότητα βγαίνει μια νοσταλγία για το γενέθλιο νησί;

«Υπάρχει μια νοσταλγία για το ταλαιπωρημένο από την τουριστική κατανάλωση νησί, για ένα χαμένο παράδεισο που έζησα. Μπορώ και σήμερα να βιώνω κάποια πράγματα όπως να κυκλοφορώ με ποδήλατο, να κάνω βόλτες στο δάσος. Ο παράδεισος που περιγράφω υπάρχει παντού αν θέλεις να τον βρεις. Μπορεί να ζεις στον πιο εξωτικό τόπο και να μην είναι παράδεισος, αλλά μπορεί να ζεις στην πιο υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας και ν' ανακαλύπτεις κομμάτια που να σου δίνουν την αίσθηση του παραδείσου. Ο παράδεισος είναι εσωτερικό γεγονός, όχι εξωτερικό. Πολλές φορές γκρινιάζουμε για την άθλια πόλη που ζούμε, αλλά είναι μια υπεκφυγή για την ανικανότητά μας να τον ανακαλύψουμε».

Κι η έντονη πολυχρωμία;

«Στηρίζεται σε μια άποψη φωτεινή και αισιόδοξη. Ξεκίνησα να κάνω έργα φωτεινά, ανοιχτόχρωμα, κυρίως από την αγιογραφία. Για μένα η εκκλησία είναι ένα τόπος χαράς και όχι θλίψης και βαριάς ατμόσφαιρας. Πρόσφατα στην αγιογράφηση ναού στην Ηπειρο κοντά στα σύνορα, μαζί με τις εικόνες των αγίων, ζωγράφισα σε κάποιο χώρο του ναού περιστατικά από τη ζωή των κατοίκων της ενορίας. Δηλαδή ζωγράφισα ένα μετανάστη στη Γερμανία αφού το μέρος εκεί έχει πολλούς μετανάστες, ένα φαντάρο στη σκοπιά μια και βρισκόμαστε στα σύνορα, ένα τσοπάνη με τα πρόβατά του, κ.λπ. Αυτό κάνει την εκκλησία χώρο προσωπικό και γλυκαίνει τον πόνο των πιστών. Την άποψη αυτή κομίζουν και τα ζωγραφικά μου έργα. Δηλαδή, η ζωή είναι στα χέρια μας και εμείς θα επιλέξουμε ποια ζωή θα ζήσουμε. Αν θα ζήσουμε σ' έναν παράδεισο ή σε μια κόλαση».

Η ζωή είναι «δώρο», που πρέπει να χαιρόμαστε;

«Αντιμετωπίζω κάθε τι σαν δώρο και όχι σαν κεκτημένο δικαίωμα. Παρότι πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τη ζωή που θα ζήσει, αισθάνομαι ότι κάθε τι που έχει δεν είναι δεδομένο. Ενας τρόπος να χάσεις κάτι είναι να το θεωρήσεις δεδομένο».

Μήπως ηχεί ουτοπική και ειδυλλιακή η αίσθηση της γιορτής όταν οι καημοί και τα βάσανα στον κόσμο δεν έχουν τελειωμό;

«Η ζωή είναι γεμάτη πίκρες, πόνο και αξεπέραστα προβλήματα. Σ' όλες όμως τις δυσκολίες έχει σημασία πώς τις αντιμετωπίζεις, πώς μπορείς να προχωρήσεις πιο βαθιά. Αυτό που περιγράφω στα έργα μου δεν είναι μια χαζοχαρούμενη βιωτή, αλλά ένας τρόπος ν' αντιμετωπίζεις τα πράγματα».

Στα έργα σας υπάρχουν συχνά μουσικοί εν δράσει. Η μουσική έχει μια θεραπευτική επίδραση;

«Θα ήθελα να είμαι μουσικός. Η μουσική είναι βασικό συστατικό μιας γιορτής και μιας υγιούς εξωστρέφειας. Γι' αυτό έχει βασικό ρόλο στα έργα μου».

Τι άλλο θεραπεύει την καρδιά και την ψυχή του ανθρώπου;

«Είναι η κοινωνία, η ουσιαστική σχέση με τον άλλο. Κι αυτό υπάρχει στην ενότητα αυτή. Ο μόνος τρόπος ν' αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου είναι να συναντηθείς με τον άλλον και όχι να αυτοαπασχολείσαι».

* Διάρκεια ώς 15 Νοεμβρίου (Ζαΐμη 31, κοντά στο Αρχαιολογικό Μουσείο, τηλ.210-3307001-4). *


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/11/2008

No comments: