Sunday, December 28, 2008

ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΒΙΩΝΕΙ Ο ΝΕΟΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗ ΛΕΞΗ “ΜΑΛΑΚΑΣ”

ΙΔΟΥ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ, κείμενα: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ

απόσπασμα:

Πριν από μερικά χρόνια, μια μέρα καθόμουν σαν μαλάκας στο γραφείο μου, όταν ξαφνικά θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει να κάνω ένα τηλεφώνημα σ’ ένα μαλάκα φιλαράκι μου.
Βρήκα το νούμερο του τηλεφώνου του μαλάκα του κολλητού μου και το κάλεσα.
Ένας μαλάκας από την άλλη άκρη της γραμμής, μου απάντησε λέγοντας:
- Παρακαλώ;
Του είπα ότι είμαι ο κ. Τάδε και ότι ήθελα να μιλήσω με τον κ. Δείνα.
Ξαφνικά κατάλαβα ότι ο μαλάκας μου έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα.
Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπήρχε μαλάκας που ήταν τόσο μεγάλος μαλάκας.
Σ’ εμένα τόλμησε να κλείσει το τηλέφωνο, ο μαλάκας;
Ξαναβρήκα το νούμερο του μαλάκα του φίλου μου και του τηλεφώνησα.
Πριν είχα κάνει λάθος τα δύο τελευταία νούμερα, ο μαλάκας.
Ξανακάλεσα το μαλάκα που μου είχε κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα.
- Φίλε, είσαι και ο πρώτος μαλάκας, του λέω του μαλάκα και του κλείνω το τηλέφωνο!
Μετά πήγα και καταχώρησα το όνομά του στο Μ: Μαλάκας.

Η συνέχεια εδώ

Ημερολόγια σιωπής

Κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του ζακυνθινού ποιητή και αγιογράφου Ζαχαρία Στουφή ΙΔΙΟΙΣΚΟΠΟΙΣ με τίτλο ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΝΕΚΡΟ ΠΟΙΗΤΗ



"Η φύση συγχωρεί τη βλακεία μας
στους κήπους που μυρίζει η σιωπή."

Τα "γράμματα σε νεκρό ποιητή" τυπώθηκαν τον Γενάρη του 2009 σε 500 αντίτυπα με εκτυπωτή INKJET HP 5150 και δέθηκαν στο χέρι. Την έκδοση σχεδίασε και επιμελήθηκε η Βασιλική Γεροκώστα.

Wednesday, December 24, 2008

"...ξεφανερώθει η χαρά"


Με μελωδίες και ζεστά συναισθήματα, το μουσικοφωνητικό σχήμα «Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος» πραγματοποιεί μια ιδιότυπη και πολυφωνική Χριστουγεννιάτικη Συναυλία στο χώρο του Μεταβυζαντινού Μουσείο στην Πλατεία Σολωμού, την ημέρα των Χριστουγέννων στις 8.00 το βράδυ.

Στη συναυλία το Φωνητικό Σύνολο θα παρουσιάσει a capella χορωδιακά έργα θρησκευτικής μουσικής από μεγάλους συνθέτες τόσο της Ανατολικής όσο και της Δυτικής Εκκλησίας, αλλά και κοσμικά με τη συνοδεία ορχήστρας.
Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στον ιδιαίτερο Ζακυνθινό μουσικό τρόπο.
Το πολυφωνικό σχήμα θα συνοδέψει ορχήστρα εγχόρδων.

Saturday, November 29, 2008

"Μεθαύριο" στου Ψυρρή με τις Τσιριτσάντσουλες

ΟΙ ΤΣΙΡΙΤΣΑΝΤΣΟΥΛΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΟΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "ΜΕΘΑΥΡΙΟ". ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ! ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΓΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ!

(Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΟΛΛΑΝΔΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ROEL ADAM)

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Η ΕΡΜΙΟΝΗ ΔΟΒΑ, Η ΣΑΣΑ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΦΙΛΟΣ.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ/ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ - ILJA SLOEP
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΑΚΗΣ
ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ - ΜΑΡΙΑ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΚΗΝΙΚΑ - ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΤΑΡΑΓΚΑΣ

Έναρξη:
Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008 στις 2:00 μ.μ.
Λήξη:
Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008 στις 2:00 μ.μ.
Τοποθεσία:
ΚΩΜΑΣΤΕΣ
Οδός:
ΠΑΛΑΜΗΔΟΥ 3, 3ος ΟΡΟΦΟΣ, ΨΥΡΡΗ
Στοιχεία επικοινωνίας
Τηλέφωνο:
2103234012


http://www.tsiritsantsoules.gr/

Tuesday, November 25, 2008

Μυστικό e-νεκροταφείο

26 επιγράμματα του συμπατριώτη μας ποιητή και αγιογράφου,Ζαχαρία Στουφή

























για ανοιχτά μυαλά και γερά στομάχια...Εντελώς ακατάλληλα για ανηλίκους κάθε ηλικίας

Μουσική: Διονύσης Μπουκουβάλας, Λευτέρης Παπαδημητρίου
Σχέδια στις ταφόπλακες: Βασιλική Γεροκώστα

Friday, November 21, 2008

Μη χάσετε απόψε στις 8.30 τον Ιάκωβο Κονιτόπουλο στο Γ' πρόγραμμα


Σήμερα Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 20:30 το Γ΄ Πρόγραμμα της Ε.ΡΑ, θα μεταδώσει σε απευθείας μετάδοση σε εθνικό δίκτυο και μέσω της E.B.U. σε πανευρωπαϊκό, το έργο του διακεκριμμένου συμπατριώτη μας συνθέτη Ιάκωβου Κονιτόπουλου «Άδουσιν Οδύνην» για Μέτζο Σοπράνο και ορχήστρα, πάνω σε ένα στίχο της Ζωής Καρέλλη και το κεφάλαιο 5 της Αποκάλυψης του Ιωάννη.


Σολίστ; Μαργαρίτα Συγγενιώτου, Μέτζο Σοπράνο,

Χρήστος Ζερμπίνος, Ακορντεόν.

Την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής, διευθύνει ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης

Περισσότερα για τον Ιάκωβο Κονιτόπουλο εδώ

Wednesday, November 19, 2008

Ο ταριχευτής-ψυχιάτρος


Λεωνίδας Βασιλειάδης
Ο ταριχευτής-ψυχιάτρος
και οι φονικές νότες

ISBΝ: 978-960-98578-0-2, διάστ. 21Χ13,5 σελ. 128, τιμή 10,50 €

Ο Ταριχευτής-Ψυχίατρος (που έχει και συνεργούς) είναι ο κακός. Ο Γλάρος-Μαέστρος (που ηττάται συνεχώς αλλά δεν εγκαταλείπει) είναι ο καλός. Ο Λεμόνι και η Νιβέα (που αν καταφέρουν να θυμηθούν μπορεί να είναι και σύζυγοι), ο Μιλό και ο Ζάιον (που αν καταφέρουν και τα θυμηθούν μπορεί να είναι τα παιδιά τους) είναι τα υποψήφια θύματα ενός εγκληματικού σχεδίου παράδοξων ταριχεύσεων με την κωδική ονομασία «θάνατος». Όλοι αυτοί και κάποιοι άλλοι μπλέκονται σε μια απίστευτη περιπέτεια ζωής και θανάτου, σαν αυτές που προβάλλονται καθημερινά στην τηλεόραση ή παίζονται στον κινηματογράφο ή διαδραματίζονται στα καρέ των κόμικς μαζικής κατανάλωσης. Ποιοι και πόσοι θα καταφέρουν άραγε να επιβιώσουν και πιο θα είναι το αντίτιμο;
Πρόκειται για μια ιστορία δράσης πολλών τραγελαφικών συγκινήσεων, με μετασχηματιζόμενους –transformers– ήρωες, που εκτυλίσσεται σε μια μεταλλαγμένη –σαν μετά από την ημερομηνία λήξης ανοιγμένη κονσέρβα– Θεσσαλονίκη, με επίκεντρο την παραλία.
Αυτό το εξωφρενικά τρυπαρισμένο και σουρρεαλιστικών προδιαγραφών μαύρο αφήγημα, δεν γράφτηκε για να διεκδικήσει συγγραφικές δάφνες ούτε για να συνομιλήσει με τα επιτεύγματα της παγκόσμιας λογοτεχνικής κληρονομιάς. Γράφτηκε με τίμιο χέρι και με την ταπεινή πρόθεση να προκαλέσει τη συμπάθεια και την συγκίνηση όποιου το διαβάσει.
Οι εκδόσεις «Φαρφουλάς» έχουν την χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσουν ένα ακόμα “ιδιαίτερο” βιβλίο!

Ο Λεωνίδας Βασιλειάδης γεννήθηκε το 1963 στη Θεσσαλονίκη όπου ζει και εργάζεται ως βιβλιοθηκονόμος. Μάλλον συμπαθεί τους ανθρώπους, αλλά –κυρίως– λατρεύει τις νεκρές φύσεις και συγκινείται με μουσική που εξελίσσεται μεταξύ των 5 και 250 Hertz. Περπάτησε, έκανε το πρώτο του τσιγάρο, αγάπησε, έπαιξε και έχασε και προσπαθεί να ξανακερδίσει στην παραλία της Θεσσαλονίκης, η οποία του ενέπνευσε τη δράση του αφηγήματος.


Παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου, στις 7.00 μ.μ., στο καφέ Ζώγια, Κομνηνών 18, στη Θεσσαλονίκη.


http://farfoulas.blogspot.com/

Sunday, November 16, 2008

Ο παράδεισος δεν είναι χαμένος, βρίσκεται μέσα μας


Η συνέντευξη του Μπάμπη Πυλαρινού στην Ελευθεροτυπία

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ

Μια έκθεση αφιερωμένη στη «Γιορτή», που ευωδιάζει εξοχή και θάλασσα, απεικονίζοντας τις τέσσερις εποχές, τον κύκλο της ζωής. Στους πίνακές της συνυπάρχουν η μοναξιά, η προσμονή, η συντροφικότητα, ο χορός, νυχτερινές βόλτες, το ψάρεμα, η μουσική, η βόλτα.


«Μπορώ και σήμερα να βιώνω κάποια πράγματα, όπως να κυκλοφορώ με ποδήλατο, να κάνω βόλτα στο δάσος», λέει ο Μπ. Πυλαρινός νοσταλγώντας το ταλαιπωρημένο από την τουριστική κατανάλωση νησί του
Ποδηλάτες κινούμενοι σε γη και ουρανό, αερόστατα και πλοιάρια... φρουτένια, κυπαρίσσια που φλερτάρουν μεταξύ τους, χαρταετοί, το πανηγύρι του άγιου Λύπιου, κτίρια της πόλης να λικνίζονται από τον άνεμο.

Ο Μπάμπης Πυλαρινός με παραμυθένιο και ποιητικό τρόπο ζωγραφίζει βιώματά του κυρίως από το νησί του, τη Ζάκυνθο. Πενήντα έξι έργα του με ακρυλικό σε καμβά εκτίθενται στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων «Περίπλους» δίνοντας μια πρωτόφαντη εικόνα σε τοίχους και ράφια (ο κατάλογος συνοδεύεται από ένα μικρό παραμύθι του Πλάτωνα Μαλλιάγκα εμπνευσμένο από το θέμα της Γιορτής).

Ζωγράφος και αγιογράφος που ζει στην Αθήνα, αποπνέει μια γαλήνη και πραότητα όπως και τα έργα του. «Τα περισσότερα είναι βιωματικά κι έχουν να κάνουν με την αίσθηση της γιορτής. Ενα πάρτι, ένα ταξίδι, ένας χορός στη θάλασσα, μια βόλτα στο δάσος, το κρασί, η παρέα. Γιορτή είναι και να μπορείς να μεταμορφώνεις τις δυσκολίες της ζωής σε ευκαιρίες, να καταλάβεις ποιες είναι οι αληθινές βαθιές επιθυμίες σου, να γνωρίσεις και να αποδεχθείς τον άλλον... Κάθε στιγμή είναι δώρο που σου χαρίζεται».

Σ' αυτή την ενότητα βγαίνει μια νοσταλγία για το γενέθλιο νησί;

«Υπάρχει μια νοσταλγία για το ταλαιπωρημένο από την τουριστική κατανάλωση νησί, για ένα χαμένο παράδεισο που έζησα. Μπορώ και σήμερα να βιώνω κάποια πράγματα όπως να κυκλοφορώ με ποδήλατο, να κάνω βόλτες στο δάσος. Ο παράδεισος που περιγράφω υπάρχει παντού αν θέλεις να τον βρεις. Μπορεί να ζεις στον πιο εξωτικό τόπο και να μην είναι παράδεισος, αλλά μπορεί να ζεις στην πιο υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας και ν' ανακαλύπτεις κομμάτια που να σου δίνουν την αίσθηση του παραδείσου. Ο παράδεισος είναι εσωτερικό γεγονός, όχι εξωτερικό. Πολλές φορές γκρινιάζουμε για την άθλια πόλη που ζούμε, αλλά είναι μια υπεκφυγή για την ανικανότητά μας να τον ανακαλύψουμε».

Κι η έντονη πολυχρωμία;

«Στηρίζεται σε μια άποψη φωτεινή και αισιόδοξη. Ξεκίνησα να κάνω έργα φωτεινά, ανοιχτόχρωμα, κυρίως από την αγιογραφία. Για μένα η εκκλησία είναι ένα τόπος χαράς και όχι θλίψης και βαριάς ατμόσφαιρας. Πρόσφατα στην αγιογράφηση ναού στην Ηπειρο κοντά στα σύνορα, μαζί με τις εικόνες των αγίων, ζωγράφισα σε κάποιο χώρο του ναού περιστατικά από τη ζωή των κατοίκων της ενορίας. Δηλαδή ζωγράφισα ένα μετανάστη στη Γερμανία αφού το μέρος εκεί έχει πολλούς μετανάστες, ένα φαντάρο στη σκοπιά μια και βρισκόμαστε στα σύνορα, ένα τσοπάνη με τα πρόβατά του, κ.λπ. Αυτό κάνει την εκκλησία χώρο προσωπικό και γλυκαίνει τον πόνο των πιστών. Την άποψη αυτή κομίζουν και τα ζωγραφικά μου έργα. Δηλαδή, η ζωή είναι στα χέρια μας και εμείς θα επιλέξουμε ποια ζωή θα ζήσουμε. Αν θα ζήσουμε σ' έναν παράδεισο ή σε μια κόλαση».

Η ζωή είναι «δώρο», που πρέπει να χαιρόμαστε;

«Αντιμετωπίζω κάθε τι σαν δώρο και όχι σαν κεκτημένο δικαίωμα. Παρότι πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τη ζωή που θα ζήσει, αισθάνομαι ότι κάθε τι που έχει δεν είναι δεδομένο. Ενας τρόπος να χάσεις κάτι είναι να το θεωρήσεις δεδομένο».

Μήπως ηχεί ουτοπική και ειδυλλιακή η αίσθηση της γιορτής όταν οι καημοί και τα βάσανα στον κόσμο δεν έχουν τελειωμό;

«Η ζωή είναι γεμάτη πίκρες, πόνο και αξεπέραστα προβλήματα. Σ' όλες όμως τις δυσκολίες έχει σημασία πώς τις αντιμετωπίζεις, πώς μπορείς να προχωρήσεις πιο βαθιά. Αυτό που περιγράφω στα έργα μου δεν είναι μια χαζοχαρούμενη βιωτή, αλλά ένας τρόπος ν' αντιμετωπίζεις τα πράγματα».

Στα έργα σας υπάρχουν συχνά μουσικοί εν δράσει. Η μουσική έχει μια θεραπευτική επίδραση;

«Θα ήθελα να είμαι μουσικός. Η μουσική είναι βασικό συστατικό μιας γιορτής και μιας υγιούς εξωστρέφειας. Γι' αυτό έχει βασικό ρόλο στα έργα μου».

Τι άλλο θεραπεύει την καρδιά και την ψυχή του ανθρώπου;

«Είναι η κοινωνία, η ουσιαστική σχέση με τον άλλο. Κι αυτό υπάρχει στην ενότητα αυτή. Ο μόνος τρόπος ν' αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου είναι να συναντηθείς με τον άλλον και όχι να αυτοαπασχολείσαι».

* Διάρκεια ώς 15 Νοεμβρίου (Ζαΐμη 31, κοντά στο Αρχαιολογικό Μουσείο, τηλ.210-3307001-4). *


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/11/2008

Sunday, September 21, 2008

Ο τόπος και η σιωπή

Σχεδιάζοντας το Ρεμπελιό της Ludy Spaapen


div>

Sunday, September 14, 2008

Παρουσίαση βιβλίου στο αρχοντικό Ρώμα



Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Sunday, August 3, 2008

Παλαιά μουσική- νέες συγκινήσεις!

Το Ιόνιο σύνολο παλαιάς μουσικής που μάγεψε του λιγοστούς θεατές που βρέθηκαν το βράδυ της Παρασκευής στις 1 Αυγούστου, στο μικρό Δημοτικό θεατράκι της Δερματούσας στο Τραγάκι, στα πλαίσια του Ιονίου Φεστιβάλ Κλασσικής Μουσικής "Παύλος Καρρέρ" που οργάνωσε ο Δήμος Αρκαδίων, και μπορείτε να παρακολουθήσετε κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκεή στις 9 το βράδυ μέχρι τις 19 Αυγούστου. Τιμή εισητηρίου 10 Ευρώ.

Σπύρος Γκιγκόντης: βιολί
Ανδρέας Γεωργοτάς: βιόλα
Γιάννης Τουλής: βιόλα ντα γκάμπα
Κατερίνα Μιχοπούλου: Τσέμπαλο



Μη χάσετε την Τρίτη 5 Αυγούστου τους " Trombastic" μουσικό σύνολο με τρομπόνια εποχής και θα ερμηνεύσουν μουσική από την αναγέννηση και το Μπαρόκ.

Friday, July 25, 2008

Οι ουρανοκατέβατοι μας ανέβασαν στους ...ουρανούς

πάρτε μια μικρή γεύση από αυτό που ακούσαμε το βράδυ της Παρασκευής έξω από το Βυζαντινό Μουσείο στη πλατεία Σολωμού:

Wednesday, July 16, 2008

Πρόσκληση σε συναυλία που δεν θα είναι ...ουρανοκατέβατη




Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η



Το Σωματείο Ατόμων με Αναπηρίες Ν. Ζακύνθου ΄΄ΟΙ ΠΟΠΟΛΑΡΟΙ΄΄ και ο ΄΄Φιλόξενος΄΄ Αθλητικός Σύλλογος Α.μεΑ. Ζακύνθου, σας προσκαλούν σε ένα μουσικό ταξίδι, με το συγκρότημα ΄΄ΟΥΡΑΝΟΚΑΤΕΒΑΤΟΙ΄΄, της νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών.

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2008 και ώρα 22:00, μπροστά στο Βυζαντινό Μουσείο, στην Πλατεία Σολωμού.

Η μουσική εκδήλωση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και την υποστήριξη, της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία ( Ε.Σ.Α.μεΑ.)

Sunday, June 15, 2008

Ιάκωβος Κονιτόπουλος στην Πειραματική Σκηνή της Λυρικής

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εθνική Λυρική Σκηνή – Πειραματική Σκηνή
(Πειραιώς 199 & Αλκμήνης 68)
19, 20, 21, 22 Ιουνίου 2008, ώρα 20.00

Η Πειραματική Λυρική Σκηνή,
υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θόδωρου Αντωνίου,
παρουσιάζει τις όπερες :

«Ορφέας»
του Βαγγέλη Κατσούλη σε λιμπρέτο του ίδιου

Ορφέας : Πωλ Ζαχαριάδης
Ευρυδίκη : Αγγελική Καθαρίου
Χάρος : Πέτρος Μαγουλάς
Ελπίδα : Άννα Αλεξοπούλου

«Ορφέας : μια συμφωνία δωματίου με δρώσες φωνές»
του Δημήτρη Συκιά σε λιμπρέτο του ίδιου

Ορφέας : Μαργαρίτα Συγγενιώτου
Θάνατος : Βαγγέλης Μανιάτης
Χορός : Άννα Αλεξοπούλου, Έλενα Μαραγκού,
Χρήστος Στασινόπουλος, Μιχάλης Κατσούλης

«Ο αυτοκράτορας της Ατλαντίδας»
του Viktor Ullmann σε λιμπρέτο του Peter Kien

Εκφωνητής : Μιχάλης Κατσούλης
Θάνατος : Πέτρος Μαγουλάς
Αυτοκράτορας : Βαγγέλης Μανιάτης
Αρλεκίνος : Κωνσταντίνος Σταυρίδης
Τυμπανιστής : Μαργαρίτα Συγγενιώτου
Κορίτσι : Άρτεμις Μπόγρη
Στρατιώτης : Χρήστος Στασινόπουλος

Τα πρόσωπα του Ορφέα αναδιπλώνονται στις δυο Ελληνικές όπερες με μινιμαλιστικά στοιχεία (Κατσούλης – Συκιάς), όπου ο Άδης καθορίζει τη ζωή των ηρώων. Ο Θάνατος καθορίζει όλη τη δράση και στην όπερα με σατυρικά στοιχεία του Viktor Ullmann. Στην πόλη του Αυτοκράτορα, η κατάσταση είναι εμπόλεμη αλλά κανείς δεν πεθαίνει. Ο Θάνατος έχει παραιτηθεί! Οι πάντες αψηφούν τα στρατιωτικά τους καθήκοντα αφού δεν κινδυνεύουν να πεθάνουν και ο Αυτοκράτορας απελπίζεται. Ο Θάνατος δέχεται να επανέλθει στη δράση του μόνο εάν ο Αυτοκράτορας είναι το πρώτο του θύμα.

Μουσική διεύθυνση : Ιάκωβος Κονιτόπουλος
Σκηνοθεσία : Παναγής Παγουλάτος
Σκηνικά – κουστούμια : Kenny MacLellan
Φωτισμοί : Ι. Αποστολέλλης
Παίζει η Ορχήστρα της Πειραματικής Λυρικής Σκηνής.

Η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία εισόδου
που διανέμονται 1 ώρα πριν την παράσταση.

Wednesday, May 28, 2008

Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στο Φώσκολο από την Κινηματογραφική Λέσχη



Το φεστιβάλ μικρού μήκους της Δράμας έκλεισε 30 χρόνια παρουσίας και ανάδειξης νέων κινηματογραφιστών.
Όταν η Κινηματογραφική Λέσχη Δράμας ξεκινούσε δειλά αλλά με πολλή όρεξη και μεράκι χωρίς την βοήθεια κανενός το Φεστιβάλ αυτό το 1978, κανείς από τους πρωτεργάτες δεν μπορούσε να φανταστεί την πορεία και εξέλιξη που θα είχε το Φεστιβάλ αυτό.
Μία εκδήλωση του Φεστιβάλ εδώ και έντεκα χρόνια είναι « Το Φεστιβάλ Δράμας ταξιδεύει….» με εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Το φεστιβάλ ταξιδεύει και στη Ζάκυνθο σε συνεργασία με την Κινηματογραφική Λέσχη Ζακύνθου και μας ταξιδεύει με 17 επιλεγμένες ταινίες μικρού μήκους από όλα αυτά τα χρόνια.
Οι προβολές θα γίνουν στο κιν. Φώσκολο την Παρασκευή 30 και το Σάββατο 31 Μαΐου 2008 .

Ώρα έναρξης 21:30.

Η Είσοδος είναι δωρεάν.

Sunday, May 25, 2008

"Πολιτικά τοπία , Σύγχρονα τοπία"

Με αυτό το έργο του Μπάμπη Πυλαρινού που εκτός από blogger είναι και ένας πολύ εμπνευσμένος ζωγράφος και αγιογράφος, εκπροσωπείται το νησί μας στην διεθνή έκθεση που γίνεται αυτή τη στιγμή στη βασιλική του Αγίου Μάρκου στο Ηράκλειο Κρήτης.


Τίτλος "Global party" 80x110 ακρυλικό σε καμβά

Καθιερωμένοι και αναδυόμενοι διεθνείς καλλιτέχνες, μέλη του μη κερδοσκοπικού καλλιτεχνικού οργανισμού N.A.U.T.E., συναντιόνται στο Ηράκλειο, στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου και προσφέρουν την ευαίσθητη άποψη τους και τα έργα τους σε μια συνάντηση για το σύγχρονο τοπίο σε όλες τις εκφάνσεις του.
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του μηνός.

Περισσότερα εδώ:

Sunday, May 11, 2008

Sunday, April 27, 2008

H ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ZΑΚΥΘΟΣ

Οι ζακυνθινοί blogers ανεβάζουν το θεμελιώδες έργο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού, συμπαραστεκόμενοι από κοινού στην προσπάθεια για την ιστορική και οικολογική διάσωση από τον αλόγιστο τουρισμό και ανάδειξη του χώρου του Άη- Λύπιου, όπου διαδραματίζεται το έργο.


Διονυσίου Σολωμού

H ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ZΑΚΥΘΟΣ

«Ο Αη-Λύπιος», έργο του bloger Μπάμπη Πυλαρινού




ΚΕΦ. 1
1. Εγώ, Διονύσιος Ιερομόναχος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, για να περιγράψω ό,τι στοχάζουμαι, λέγω:
2. Ότι εγύριζα από το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, όπου είχα πάει για να μιλήσω με ένα καλόγερο για κάτι υπόθεσες ψυχικές,
3. και ήταν η ώρα οπού θολώνουνε τα νερά, και είχα φθάσει στα Τρία Πηγάδια, και ήταν εκεί τριγύρου η γη όλο νερά, γιατί πάνε οι γυναίκες και συχνοβγάνουνε.
4. Εσταμάτησα σε ένα από τα Τρία Πηγάδια, και απιθώνοντας τα χέρια μου στο φιλιατρό του πηγαδιού, έσκυψα να ιδώ αν ήτουν πολύ νερό•
5. και το είδα σκεδόν γιομάτο, και είπα: Δόξα σοι ο Θεός•
6. γλυκιά η δροσιά που στέρνει για τα σπλάχνα του ανθρώπου το καλοκαίρι, μεγάλα τα έργα Του, και μεγάλη η αφχαριστία του ανθρώπου.
7. Και οι δίκαιοι κατά την Θεία Γραφή πόσοι είναι; Και συλλογίζοντας αυτό, επέσανε τα μάτια μου στα χέρια μου οπού ήτανε απιθωμένα στο φιλιατρό.
8. Και θέλοντας να μετρήσω με τα δάχτυλα τους δίκαιους, ασήκωσα από το φιλιατρό το χέρι μου το ζερβί, και κοιτώντας τα δάχτυλα του δεξιού είπα: Τάχα να είναι πολλά;
9. Και αρχίνησα και εσύγκρενα τον αριθμό των δικαίων οπού εγνώριζα, με αυτά τα πέντε δάχτυλα, και βρίσκοντας πως ετούτα επερισσεύανε, ελιγόστεψα το δάχτυλο το λιανό, κρύβοντάς το ανάμεσα στο φιλιατρό και στην απαλάμη μου•
10. και έστεκα και εθεωρούσα τα τέσσερα δάχτυλα για πολληώρα, και αιστάνθηκα μεγάλη λαχτάρα, γιατί είδα πως ήμουνα στενεμένος να λιγοστέψω, και κοντά στο λιανό μου δάχτυλο έβαλα το σιμοτινό του στην ίδια θέση.
11. Εμνέσκανε το λοιπόν αποκάτου από τα μάτια μου τα τρία δάχτυλα μοναχά, και τα εχτυπούσα ανήσυχα απάνου στο φιλιατρό, για να βοηθήσω το νου μου να εύρει κάνε τρεις δίκαιους.
12. Αλλά επειδή αρχινήσανε τα σωθικά μου να τρέμουνε σαν τη θάλασσα που δεν ησυχάζει ποτέ,
13. ασήκωσα τα τρία μου έρμα, και έκαμα το σταυρό μου.
14. Έπειτα, θέλοντας να αριθμήσω τους άδικους, έχωσα το ένα χέρι μες στην τζέπη του ράσου μου, και το άλλο ανάμεσα στο ζωνάρι μου, γιατί εκατάλαβα, αλίμονον!, πως τα δάχτυλα δεν εχρειαζόντανε ολότελα.
15. Και [ο] νους μου εζαλίστηκε από το μεγάλον αριθμό• όμως με παρηγορούσε το να βλέπω πως καθένας κάτι καλό είχε απάνου του.
16. Και μου ήρθε στο νου μου περσότερο από όλους αυτούς η Γυναίκα της Ζάκυθος, η οποία πολεμάει να βλάφτει τους άλλους με τη γλώσσα και με τα έργατα•
17. και γυρεύοντας να ιδώ εάν μέσα σε αυτή την ψυχή, εις την οποίαν αναβράζει η κακία του Σατανά, αν έπεσε ποτέ η απεθύμια του παραμικρού καλού,
18. έπειτα που εστάθηκα να συλλογιστώ καλά, ύψωσα το κεφάλι μου και τα χέρια μου στον ουρανό και εφώναξα: Θε' μου, καταλαβαίνω πως γυρεύω ένα κλωνί αλάτι μες στο θερμό.
19. Και είδα πως ελάμπανε αποπάνου μου όλα τ' άστρα, και εξάνοιξα την Αλετροπόδα οπού με ευφραίνει πολύ.
20. Και εβιάστηκα να κινήσω για το ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου γιατί είδα πως εχασομέρησα. Και ήθελα να φθάσω για να περιγράψω τη Γυναίκα της Ζάκυθος.
21. Και ιδού καμία δωδεκαρία ψωρόσκυλα που ηθέλανε να μου εμποδίσουνε το δρόμο.
22. Και μη θέλοντας εγώ να τα κλωτζοβολήσω, για να μην εγγίξω την ψώρα και τα αίματα πού 'χανε, εστοχαστήκανε πως τα σκιάζουμαι,
23. και ήρθανε βαβίζοντας σιμότερά μου• όμως εγώ εκαμώθηκα πως σκύφτω να πάρω πέτρα
24. και έφυγαν όλα και εξεθύμαιναν τα κακορίζικα ψωριασμένα τη λύσσα τους, το ένα δαγκώνοντας το άλλο.
25. Αλλά ένας οπού εδιαφέντευε κάποια από τα ψωρόσκυλα, επήρε και αυτός μία πέτρα
26. και βάνοντας ο άθεος για σημάδι το κεφάλι εμέ του Διονύσιου του Ιερομόναχου, δεν το πίτυχε• γιατί από τη βία τη μεγάλη με την οποίαν ετίναξε την πέτρα, εστραβοπάτησε, και έπεσε.
27. Έτζι εγώ έφθασα στο κελί του Αγίου Λύπιου παρηγορημένος από τες μυρωδίες του κάμπου, από τα γλυκότρεχα νερά, και από τον αστρόβολον ουρανό, ο οποίος εφαινότουνα αποπάνου από το κεφάλι μου μία Ανάσταση.


ΚΕΦ. 2
1. Το λοιπόν, το κορμί της γυναικός, ήτανε μικρό και παρμένο.
2. Και το στήθος σκεδόν πάντα σημαδεμένο από τες αβδέλες που έβανε για να ρουφήξουν το τηχτικό, και αποκάτου εκρεμόντανε δυο βυζιά ωσάν καπνοσακούλες.
3. Και αυτό το μικρό κορμί επερπατούσε γοργότατα, και οι αρμοί της εφαινόντανε ξεκλείδωτοι.
4. Είχε το μούτρο της τη μορφή του καλαποδιού, και έβλεπες ένα μεγάλο μάκρο, αν εκοίταζες από την άκρη του πηγουνιού ώς την άκρη του κεφαλιού,
5. εις την οποία ήτανε μία πλεξίδα στρογγυλοδεμένη, και αποπάνου ένα χτένι θεόρατο.
6. Και όποιος ήθελε σιμώσει την πιθαμή για να μετρήσει τη γυναίκα, ήθελ' έβρει το τέταρτο του κορμιού στο κεφάλι.
7. Και το μάγουλό της εξερνούσε πάντα σάγριο, πότε ζωντανό και πότε πονιδιασμένο και μαραμένο.
8. Και άνοιγε κάθε λίγο ένα μεγάλο στόμα για ν' αναγελάσει τους άλλους, και έδειχνε τα κάτου δόντια τα μπροστινά μικρά και σάπια που εσμίγανε με τα απάνου πού 'τανε λευκότατα και μακρία.
9. Και μ' όλον πού 'τανε νια, οι μηλίγγοι και το μέτωπο, και τα φρύδια, και η κατεβασία της μύτης γεροντίστικα.
10. Πάντα γεροντίστικα, όμως ξεχωριστά όταν ακουμπούσε το κεφάλι της εις το γρόθο το δεξί μελετώντας την πονηρία.
11. Και αυτή η θωριά η γεροντίστικη ήτανε ζωντανεμένη από δυο μάτια λαμπρά και ολόμαυρα, και το ένα ήτανε ολίγο αλληθώρικο.
12. Και εστριφογυρίζανε εδώ και εκεί γυρεύοντας το κακό, και το βρίσκανε και όπου δεν ήτουν.
13. Και μες στα μάτια της άστραφτε ένα κάποιον τι που σ' έκανε να στοχαστείς, ότι η τρελάδα ή είναι λίγο που την άφησε ή κοντεύει να την τρικυμίσει.
14. Και τούτη ήταν η κατοικιά της ψυχής της της πονηρής και της αμαρτωλής.
15. Και εφανέρωνε την πονηρία και μιλώντας και σιωπώντας.
16. Και όταν εμιλούσε κρυφά για να βλάψει τη φήμη του ανθρώπου, έμοιαζε η φωνή της με το ψιθύρισμα του ψαθιού πατημένο από το πόδι του κλέφτη.
18. Και όταν εμίλειε δυνατά εφαινότουνα η φωνή της, εκείνη οπού κάνουν οι άνθρωποι για να αναγελάσουν τους άλλους.
19. Και μ' όλον τούτο, όταν ήτουν μοναχή επήγαινε στον καθρέφτη και κοιτώντας εγέλουνε και έκλαιε.
20. Και εθάρρειε πως είναι η ωραιότερη απ' όσες είναι στα Εφτάνησα.
21. Και ήταν για να χωρίζει ανδρόγενα και αδέλφια, επιδέξια σαν το Χάρο.
22. Και όταν έβλεπε στον ύπνο της το ωραίο κορμί της αδελφής της, εξύπναε τρομασμένη.
23. Ο φθόνος, το μίσος, η υποψία, η ψευτιά, της ετραβούσανε πάντα τα σωθικά,
24. σαν τα βρωμόπαιδα της γειτονιάς, τα βλέπεις ξεντερολοϊσμένα και λερωμένα, να σημαίνουν τα σήμαντρα του πανηγυριού, και βουρλίζουν τον κόσμο.

Εδώ σταματάει, κάπως απότομα, το δεύτερο κεφάλαιο, αφήνοντας έξι σελίδες άγραφες.
Το επόμενο κεφάλαιο, ο Σολωμός το είχε αριθμήσει ― συμβατικά, λέει ο Πολίτης ― πρώτα 18ο και αργότερα 20ό. Ένα είναι βέβαιο: αρχικά, το κεφάλαιο που θα διαβάσουμε τώρα, περιλάμβανε 50 παραγράφους, τις οποίες κατόπι ο Σολωμός υποδιαίρεσε σε 11 + 38 παραγράφους, δημιουργώντας έτσι δύο ανισομεγέθη κεφάλαια.


ΚΕΦ. [3]
1. Και εσυνέβηκε αυτές τες ημέρες, οπού οι Τούρκοι επολιορκούσαν το Μισολόγγι, και σκεδόν ολημέρα και συχνά και τη νύχτα έτρεμε η Ζάκυθο από το κανόνισμα το πολύ•
2. και πολλές γυναίκες Μισολογγίτισες επερπατούσαν τριγύρω γυρεύοντας για τους άνδρες τους, για τα παιδιά τους, για τ' αδέλφια τους, που επολεμούσανε.
3. Στην αρχή εντρεπόντανε νά 'βγουνε και επροσμένανε να βραδιάσει για ν' απλώσουν το χέρι, επειδή δεν ήτανε μαθημένες.
4. Και είχανε δούλους και γίδια, και πρόβατα και βόιδια πολλά.
5. Ακολούθως εβιαζόντανε και εσυχνοτηράζανε από το παρεθύρι τον ήλιο πότε να βασιλέψει για νά 'βγουνε.
6. Αλλά όταν επερισσέψανε οι χρείες, εχάσανε την ντροπή, ετρέχανε ολημερνίς.
7. Και όταν εκουραζόντανε, εκαθόντανε στ' ακρογιάλι, και συχνά ασηκώνανε το κεφάλι ν' ακούσουνε, γιατί εφοβόντανε μη πέσει το Μισολόγγι.
8. Και τες έβλεπε ο κόσμος να τρέχουνε τα τρίστρατα, τα σταυροδρόμια, τα σπίτια, τα ανώγεια και τα χαμώγεια, τες εκκλησίες, τα ξωκλήσια, γυρεύοντας.
9. Και ελαβαίνανε χρήματα, πανιά για τους λαβωμένους,
10. και δεν τους έλεγε κανένας το όχι, γιατί οι ρώτησες των γυναικών ήτανε τες περσότερες φορές συντροφευμένες από τες κανονιές του Μισολογγιού, και η γη έτρεμε αποκάτου από τα πόδια μας.
11. Και οι πλέον πάνφτωχοι εβγάνανε το οβολάκι τους και το δίνανε και εκάνανε το σταυρό τους κοιτάζοντας κατά το Μισολόγγι και κλαίοντας.


ΚΕΦ. [4]
1. Ωστόσο η Γυναίκα της Ζάκυθος είχε στα γόνατα τη θεγατέρα της και επολέμαε να την καλοπιάσει, γιατί ήθελε νά μπει εκεί πού 'τανε το κρεβάτι, και η Γυναίκα δεν ήθελε.
2. Έβαλε, το λοιπόν, το ζουρλάδι τα μαλλιά της αποπίσω από τ' αυτιά, γιατί η ανησυχία τής τά 'χε πετάξει, και έλεγε φιλώντας τα μάτια της θυγατρός της:
3. «Μάτια μου, ψυχή μου, να γένεις καλή, να παντρευτείς, και να βγαίνουμε και να μπαίνουμε, και να διαβάζουμε τη Θεία Γραφή και τη Χαλιμά».
4. Και αφού την εχάιδεψε, και της φίλησε τα μάτια και τα χείλα, την άφησε απάνου στην καθίκλα λέοντάς της: «Να και ένα καθρεφτάκι, και κοιτάξου που εισ' όμορφη και μου μοιάζεις».
5. Και η κόρη, που δεν ήτανε μαθημένη με τα καλά, ησύχασε, και από τη χαρά της εδάκρυσε.
6. Και η Γυναίκα εκίνησε για να πάει εκεί που είναι το κρεβάτι, αλλά άκουσε μεγάλη ταραχή ποδιών, οπού πάντοτες αύξαινε.
7. Και εσταμάτησε κοιτάζοντας κατά την θύρα και φουσκώνοντας τα ρουθούνια της.
8. Και ιδού παρεσιάζονται ομπρός της οι γυναίκες του Μισολογγιού• εβάλανε το δεξί τους στα στήθια και επροσκυνήσανε• και εμείνανε σιωπηλές και ακίνητες.
9. «Και έτζι δα, πώς την κάνουμε; Θα παίξουμε; Τι ορίζετε, κυράδες; Εκάμετε ανεβαίνοντας τόση ταραχή με τα συρτοπάπουτζα, που λογιάζω πως ήρθετε να μου δώσετε πρoσταγές».
10. Και όλες εμείνανε σιωπηλές και ακίνητες• αλλά μία είπε: «Αμ' έχεις δίκιο, είσαι στην πατρίδα σου και στο σπίτι σου, και εμείς είμαστε ξένες και όλο σπρώξιμο θέλουμε».
11. Και ετότες η Γυναίκα της Ζάκυθος αποκρίθηκε: «Κυρά πολύξερη, όλα τα χάσετε, αλλά από εκείνο που ακούω η γλώσσα σάς έμεινε.
12. »Είμαι στην πατρίδα μου και στο σπίτι μου; Και η αφεντία σου, δεν ήσουνα στην πατρίδα σου και στο σπίτι σου;
13. »Και τι σας έλειπε, και τι κακό είδετε από τον Τούρκο;
14. »Δε σας άφηνε φαϊτά, δούλους, περιβόλια; και, δόξα σοι ο Θεός, είχετε περσότερα από εκείνα που έχω εγώ.
15. »Σας είπα εγώ ίσως, να χτυπήστε τον Τούρκο, που ερχόστενε τώρα σε με να μου γυρέψετε και να με βρίσετε;
16. »Ναίσκε! Εβγήκετε όξω να κάμετε παλικαρίες, και κάτι εκάμετε στην αρχή, γιατί επήρετε την Τουρκιά ξάφνου.
17. »Και ποιος εμπόρειε ποτέ του να υποφτεφτεί τέτοια προδοσία; Το θέλει ο Θεός; Δεν ανακατωνόστενε με δαύτον μέρα και νύχτα;
18. »Τόσο κάνει κ' εγώ να τρέξω μες στο ξημέρωμα με το μαχαίρι στο λαιμό του αντρός μου (που να τόνε πάρει ο διάολος).
19. »Και τώρα που βλέπετε πως πάνε τα πράματά σας κατά, θέλτε να πέσει το βάρος απάνου μου.
20. »Καλή, μα το ναι! Αύριο πέφτει το Μισολόγγι, βάνουνε σε τάξη την Ελλάδα τη ζουρλή οι βασιλιάδες, εις τους οποίους έχω όλες μου τες ελπίδες.
21. »Και όσοι μένουνε από τον ξελοθρεμό, έρχονται στη Ζάκυθο να τους θρέψουμε, και με την κοιλιά γιομάτη μας βρίζουνε».
22. Λέοντας, εσώπησε ολίγο, κοιτάζοντας μες στα μάτια τες γυναίκες του Μισολογγιού.
23. «Και έτζι ξέρω και μιλώ και εγώ, ναι ή όχι; Και τώρα δα, τι ακαρτερείτε; Εβρήκετε ίσως ευχαρίστηση να με ακούτε να μιλώ;
24. »Εσείς δεν έχετε άλλη δουλειά πάρα να ψωμoζητάτε• και, να πούμε την αλήθεια, στοχάζουμαι πως θε νά 'ναι μία θαράπαψη, για όποιον δεν ντρέπεται.
25. »Αλλά εγώ έχω δουλειά. Ακούστε; Έχω δουλειά».
26. Και φωνάζοντας τέτοια, δεν ήτανε πλέον το τριπίθαμο μπουρίκι, αλλά εφάνηκε σωστή.
27. Γιατί ασηκώθηκε με μεγάλο θυμό στην άκρη των ποδιών, και μόλις άγγισε το πάτωμα• και εγρύλωσε τα μάτια, και το άβλαφτο μάτι εφάνηκε αλληθώρικο, και το αλληθώρικό 'σιαξε.
28. Και όποιος την έβλεπε να ξανάρθει στην πρώτη της μορφή, έλεγε: Ο διάβολος ίσως την είχε αδράξει, αλλά εμετάνωσε και την άφησε, για το μίσος που έχει του κόσμoυ.
29. Και η θυγατέρα της κοιτάζοντάς την εφώναξε• και οι δούλοι εξαστοχήσαν την πείνα τους, και οι γυναίκες του Μισολογγιού εκατέβηκαν χώρις να κάμουνε ταραχή.
30. Ετότες, η Γυναίκα της Ζάκυθος, βάνοντας την απαλάμη απάνου στην καρδιά της, και αναστενάζοντας δυνατά, είπε:
31. «Θε' μου, πώς μου χτυπάει η καρδιά, που μου έπλασες τόσο καλή!
32. »Με συγχύσανε αυτές οι πόρνες! Όλες οι γυναίκες του κόσμου είναι πόρνες•
33. »αλλά εσύ, κόρη μου, δεν θε νά 'σαι πόρνη σαν την αδελφή μου και σαν τες άλλες γυναίκες του τόπου μoυ.
34. »Κάλλιο θάνατος! Και εσύ, μάτια μου, εσκιάχτηκες; έλα, στάσου ήσυχη, γιατί αν αναδευτείς από αυτή την καθίκλα, κράζω ευτύς οπίσω εκείνες τες στρίγγλες και σε τρώνε».
35. Και οι δούλοι είχαν πάγει στο μαγερίο, χωρίς να καρτερέσουν την προσταγή της Γυναικός, και εκεί άρχισαν να μιλούν για την πείνα τους.
36. Και η γυναίκα ετότες εμπήκε εκεί όπου ήτανε το κρεβάτι.
37. Και σε λίγο άκουσα το κρεβάτι να τρίξει πολύ• και ανάμεσα στο τρίξιμο εβγαίνανε λαχανιάσματα και γογγυσμοί,
38. καθώς κάνουν οι βαστάζοι, όταν οι κακορίζικοι έχουν βάρος εις την πλάτη τους ανυπόφορτο.
39. Και έφυγα από την πέτρα του σκανδάλου, εγώ Διονύσιος Ιερομόναχος, και ότι έβγαινα από τη θύρα του σπιτιού απάντηξα τον άνδρα της Γυναικός, οπού ανέβαινε.

Εδώ ο Σολωμός είχε αφήσει άγραφες δύο σελίδες.
Το επόμενο κεφάλαιο φαίνεται να τον βασάνισε περισσότερο από κάθε άλλο στην πρώτη μορφή. Ουσιαστικά, καθαρογραμμένες είναι μονάχα οι 4 πρώτες παράγραφοι -το υπόλοιπο κείμενο φαίνεται να ανήκει σε λίγο υστερότερη επεξεργασία, η οποία ωστόσο κατέληξε εν μέρει σε μια χωριστή καθαρογραμμένη σελίδα. Η δυσκολία προφανώς οφειλόταν κυρίως στον συμβατικά υπερφυσικό χαρακτήρα αυτού του κεφαλαίου, και πιθανώς στην επιθυμία του Σολωμού να σώσει κάτι από το πρώτο σχεδίασμα των «Ελεύθερων Πολιορκισμένων».


KEΦ. [5]
1. Και ακλούθησα τες γυναίκες του Μισολογγιού, οι οποίες εστρωθήκανε στ' ακρογιάλι, και εγώ ήμουνα αποπίσω από μία φράχτη και εκοίταζα.
2. Και κάθε μία έβαλε το χέρι και έβγαλε ό,τι και αν εμάζωξε, και εκάμανε ένα σωρό.
3. Και μία απ' αυτές, απλώνοντας το χέρι, και ψηλαφίζοντας το γιαλό: «Αδελφάδες», εφώναξε,
4. »ακούτε, αν έκαμε ποτέ τέτοιο σεισμό σαν και τώρα το Μισολόγγι: ίσως νικάει, ίσως πέφτει».
...........................................................................................................................................
Και εκίνησα για να φύγω και είδα αποπίσω από την εκκλησία (ιδές πώς τη λένε) μία γριούλα όπου είχε στήσει ανάμεσα στα χόρτα μικρά κεράκια, και έκαιε λιβάνι, και τα κεράκια στην πρασινάδα ελάμπανε και το λιβάνι ανέβαινε ― και ασήκωνε τα ξερόχερα παίρνοντας από το λιβάνι, και κλαίοντας και αναδεύοντας το ξεδοντιασμένο στόμα επαρακάλειε. Και εγώ
...........................................................................................................................................
Ετότες εταραχτήκανε τα σωθικά μου, και έλεγα πως ήρθε ώρα να ξεψυχήσω. Και ευρέθηκα σε σκοτεινό τόπο και βροντερό, που εσκιρτούσε σαν κλωνί στάρι στο μύλο που αλέθει ογλήγορα, ωσάν το χόχλο στο νερό που αναβράζει. Ετότες εκατάλαβα πως εκείνο ήτανε το Μισολόγγι. Αλλά δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό. Πολιορκισμένους και πολιορκούμενους [sic] και όλα τα έργα τους και όλα τα πάντα, τα εκατασκέπαζε μαυρίλα και πίσσα γιομάτη λάμψη, βροντή, και αστροπελέκι. Και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου να κάμω δέηση. Και ιδού μες στην καπνίλα μία μεγάλη γυναίκα με φόρεμα μαύρο σαν του λαγού το αίμα, όπου η σπίθα έγγιζε και εσβενότουνα. Και με φωνή που εφαινότουνα πως νικάει την ταραχή του πολέμου, άρχισε:

Το χάραμα επήρα
του ήλιου το δρόμο
κρεμώντας τη λύρα
τη δίκαιη στον ώμο.
Κι απ' όπου χαράζει
ώς όπου βυθά κ.τ.λ.
...........................................................................................................................................
Και ότι είχε αποτελειωμένα τα λόγια της η θεά, οι δικοί μας εκάνανε φοβερές φωνές για τη νίκη που εκάνανε. Και οι δικοί μας και όλα μού εγίναν άφαντα, και τα σωθικά μου πάλι φοβερά εταραχτήκανε, και μου φάνηκε πως εκουφάθηκα και εστραβώθηκα ― Και σε λίγο είδα ομπρός μου τη γριούλα, και τα κεράκια ήταν λιωμένα και εμείνανε τα στερνά λιώματα στα χορτάρια, και το λιβάνι τελειωμένο. Και η γριούλα οπού μου έλεγε: «Δόξα σοι ο Θεός, ιερομόναχε, έλεα πως κάτι σού 'ρθε. Σέ 'κραζα, σε κούνεια, και δεν άκουγες τίποτες, και τα μάτια σου εσταμάτηζαν στον αέρα, ενώ τώρα στα στερνά η γης εσκιρτούσε σαν το χόχλο στο νερό που αναβράζει ― τώρα ότι έπαψε, που ετελειώσανε τα κεράκια και το λιβάνι. Λες οι δικοί μας να εκερδέσανε;». Και εκίνησα με το Χάρο μες στην καρδιά μου να φύγω. Και η γριούλα, έπειτα που [μου] φίλησε το χέρι, κάνοντας μία μετάνοια, είπε: «Και τι παγωμένο πού 'ναι το χέρι σου».


ΚΕΦ. [6]
1. Και εκοίταξα τριγύρου, και δεν έβλεπα τίποτες, και είπα:
2. Ο Κύριος δεν θέλει να ιδώ άλλο, και γυρίζοντας το πρόσωπο όπου ήταν οι πλάτες μου εκίνησα για να πάω στον Άι Λύπιο.
3. Αλλά άκουσα να τρέμει η γη αποκάτου από τα πόδια μου, και πλήθος αστραπές εγιόμοζαν τον αέρα, πάντα αυξαίνοντας τη γοργότητα και τη λάμψη,
4. τόσο που έσπρωξα ομπρός τα χέρια μου καθώς κάνει ο άνθρωπος οπού δεν έχει το φως του.
5. Και εβρέθηκα οπίσω από ένα καθρέφτη, ανάμεσα σ' αυτόνε και στον τοίχο• και ο καθρέφτης είχε τον ψήλο της κάμερας.
6. Και μία φωνή δυνατή και ογλήγορη μου εβάρεσε στο δεξί μου αυτί, λέγοντας:
7. «Ω Διονύσιε lερομόναχε, τα μέλλοντα θε να γίνει τώρα για σε παρόν• ακαρτέρει και βλέπεις εκδίκησην του Θεού».
8. Και μία άλλη φωνή, ομοίως λεπτή, μου εμουρμούρισε στο ζερβί μου αυτί τα ίδια λόγια, τραυλίζοντας.
9. Και αυτήν [η] δεύτερη φωνή ήτανε ενού γέρου που εγνώρισα, όμως εθαύμαξα γιατί ήταν η πρώτη φορά που άκουα την ψυχή του ανθρώπου να τραυλίζει.
10. Και εκοίταξα ανάερα για να ξανοίξω πούθεν εβγαίνανε αυτές οι φωνές, και δεν είδα παρά τους δυο χοντρούς και μακριούς πέρονους που εβγαίνανε από τον τοίχο, στους οποίους ακουμπούσε ο καθρέφτης δεμένος από τη μέση.
11. Και μη ξανοίγοντας τίποτες, αναστέναξα βαθιά, και καθώς κάνει ο άνθρωπος οπού βρίσκεται γελασμένος, αγρίκησα μυρωδιά από λείψανο,
12. και εβγήκα απόκει, και εκοίταξα, τριγύρου και είδα:
13. Είδα αντίκρυ από τον καθρέφτη, στην άκρη της κάμερας, ένα κρεβάτι• και εφαινότουνα πως δεν ήτουνα μέσα τίποτες, και απάνου πολύ μύγα κουλουμωτή.
14. Και απάνου στο προσκέφαλο είδα σα μία κεφαλή ακίνητη e mince σαν εκείνες που κάνουνε στα χέρια τους και στα στήθια τους οι πελαγίσοι με το βελόνι.
15. Και είπα μέσα μου: ο Κύριος μού έστειλε ετούτη τη θέα, για σύμβολο σκοτεινό της θέλησής του.
16. Για τούτο εγώ, παρακαλώντας θερμά τον Κύριον να καταδεχτεί να με βοηθήσει για να καταλάβω αυτό το σύμβολο, εσίμωσα το κρεβάτι.
17. Και ανανοήθηκα πως κάτι αναδεύτηκε μες στα σεντόνια που ήτανε λερωμένα, ξεντερολοϊσμένα και αιματωμένα.
18. Και κοιτάζοντας καλύτερα στην εικόνα του προσκέφαλου, εταραχτήκανε τα σωθικά μου, γιατί από ένα κίνημα που έκαμε με το στόμα εγνώρισα τη Γυναίκα της Ζάκυθος που εκοιμότουνα σκεπασμένη από το σεντόνι ώς το λαιμό, όλη φθαρμένη από το τηχτικό.


ΚΕΦ. [7]
1. Αλλά εκαλοκοίταξα εκείνον τον ύπνο, και εκατάλαβα που ήθελε βαστάξει λίγο, για να δώσει τόπο του αλλουνού, πού 'ναι χώρις ονείρατα.
2. Και επειδή εκεί μέσα δεν ήτανε ούτε φίλος, ούτε δικός, ούτε γιατρός, ούτε πνεματικός, εγώ, Διονύσιος Ιερομόναχος, έσκυψα, και με τα καλά τής έλεγα να ξαγορευτεί.
3. Και αυτή εμισάνοιξε το στόμα της και έδειξε τα δόντια της, ακλουθώντας να κοιμάται.
4. Και ιδού η πρώτη φωνή, η αγνώριστη, που μού 'πε στο δεξί αυτί: «Η δύστυχη θρέφει πάντα στο νου της φούρκες, φυλακές, και Τούρκους που νικάνε και Γραικούς οπού σφάζονται.
5. »Τούτη τη στιγμή ένα βλέπει στον ύπνο της, το πράγμα που πάντοτες απεθύμουνε: ήγουν την αδελφή της που διακονεύει και για τούτο την είδες τώρα που εχαμογέλασε».
6. Και η δεύτερη φωνή, που εγνώριζα, εξαναείπε τα ίδια λόγια τραυλίζοντας, και κάνοντας ένα σωρό όρκους καθώς εσυνηθούσε:
7. «Αλήθεια μα-μα-μαααα την Παναγία, α-α-α-αλήθεια μ-μ-μ-μα τον Άι Νικόλα, αλ-λ-λ-λήθεια, μααααα τον Άι Σπυρίδωνα, αλήθεια μα τ' αγνάχραρα-χραχρα-γράχναντα μυστήρια του Θεού».
8. Ξάφνου η Γυναίκα έβγαλε το χέρι από το σεντόνι και εχτύπησε, και οι μύγες ασηκωθήκανε.
9. Και ανάμεσα στη βουή οπού εκάνανε, άκουσα τη φωνή της Γυναικός, οπού εφώναζε: «Όξω, πόρνη, από 'δω• δε σου δίνω μήτε ένα ψίχαλο!»
10. Και ετίναξε το χέρι όξω από το κρεβάτι σα για να διώξει μακρία την αδελφή της που της φαινότουνα πως ήλθε να διακονέψει.
11. Και εξεσκεπάστηκε σκεδόν όλη, και εφάνηκε ένα ψοφογάτζουλο που ήτανε σκεπασμένο από την κροπιά, και έρχεται ένας ανεμοστρούφουλας, και το ξεσκεπάζει.
12. Αλλά σπρώχνοντας το χέρι της όξω από το κρεβάτι για να διώξει την αδελφή της, εχτύπησε σε μια κάσα πεθαμένου, που εβρέθηκε εκεί ξάφνου, και εκόπηκε το όνειρο της αμαρτωλής.
13. Και άνοιξε τα μάτια της• και βλέποντας την κάσα ανατρίχιασε, γιατί εσκιάχτηκε μη τη βάλανε εκεί στοχάζοντάς τηνε πεθαμένη.
14. Και ετοιμαζότουνα να φωνάξει δυνατά για να δείξει πως δεν επέθανε, αλλά ιδού προβαίνει από την κάσα μια κεφαλή γυναίκεια φθαρμένη και αυτή από το τηχτικό, που αγκαλά και πλέον ηλικιωμένη, πολύ της έμοιαζε.
15. Τραβιέται, πηδάει στη ζερβιά του κρεβατιού, αλλά εχτύπησε τη μούρη της σε μίαν άλλη κάσα και όξω από αυτή ένα κεφάλι γέρου, και ήτανε ο γέρος που εγνώριζα.
16. Και έτζι εγνώρισα ότι έμελλε της Γυναικός βρεθεί, πριν ξεψυχήσει, ανάμεσα στον πατέρα της και στη μάνα της.
17. Και έφριξα και έστριψα στην αντίκρυ μερία το πρόσωπό μου, και εξανάσανε το μάτι μου στον καθρέφτη, ο οποίος δεν έδειχνε παρά τη Γυναίκα μοναχή.
18. Γιατί τα σώματα των άλλων δυο ησυχάσανε στο μνήμα τους, από τα οποία θα πεταχτούν όταν βαρέσει η Σάλπιγγα.
19. Μαζί μ' εμέ το Διονύσιο τον Ιερομόναχο, μαζί με τη Γυναίκα της Ζάκυθος, μαζί με όλα τα τέκνα του Αδάμ στη μεγάλη κοιλάδα του Ιωσαφάθ.
20. Και άρχισα να συλλογιστώ απάνου στη δικαιοσύνη του Θεού, που θε νά 'ναι αυτή την ημέρα φανούσιμη• και το μάτι (προσηλωμένο στον καθρέφτη) εσυγχίστηκε από το λογισμό.
21. Αλλά ακολούθως ο λογισμός εσυγχίστηκε από το μάτι.
22. Επειδή, στριφογυρίζοντας εγώ έπειτα τα μάτια εδώ και εκεί, καθώς κάνει ο άνθρωπος που συλλογίζεται πράμα δύσκολο που πολεμάει να καταλάβει,
23. είδα από την κλειδωνότρουπα, που κάτι εμπόδιζε το φως• και εβάστουνε πολληώρα και έπειτα εξαναφαινότουνα,
24. και ακουότουνα ακολούθως ένα μουρμουρητό στην άλλη κάμερα• και δεν εκαταλάβαινα τίποτες• και εξανακοίταξα στο μέρος della νisiοne.
25. Και ήτανε μεγάλη σιωπή, και δεν άκουες να βουίζει μήτε μια μύγα από τόσο πλήθος• γιατί ήτανε όλες μαζωμένες εις τον καθρέφτη,
26. ο οποίος εις πολλά μέρη επαράσταινε το χρώμα del νelο που το βάνουνε όταν λείπει για πάντα κανένας από τη φαμελιά.

Εδώ ακολουθεί άλλο ένα προβληματικό κεφάλαιο. Αρχικά ο Σολωμός είχε καθαρογράψει μονάχα τις δύο πρώτες παραγράφους και είχε αφήσει κενή την υπόλοιπη σελίδα ― ωστόσο, στην επόμενη σελίδα συνεχίζει, μάλλον χωρίς ουσιώδες χάσμα με τα προηγούμενα, αλλά χωρίς να αριθμεί τις παραγράφους. Οπωσδήποτε, τούτο είναι το πιο σύντομο από όλα τα κεφαλαία της πρώτης μoρφής.


ΚEΦ. [8]
1. Αλλά η μάνα της, χωρίς να κοιτάξει κατά την θύρα, χωρίς να κοιτάξει τη θεγατέρα της, χωρίς να κοιτάξει κανέναν, αρχίνησε:
2. «Ετούτη τη στιγμή το μάτι και το αυτί του παιδιού σου σε παραμονεύει από την κλειδωνότρουπα, και σε απομακραίνει γιατί σκιάζεται το κακό σου• και έτζι έκαμε[ς] και εσύ μ' εμέ.
...........................................................................................................................................
[3] «Για τούτο σόδωσα την κατάρα μου εις την πίκρα της ψυχής μου, όταν ασήμαιναν όλες οι εκκλησίες την ημέρα του Πάσχα,
[4] »σ' την ξανάδωσα μία ώρα πριν ξεψυχήσω, και τώρα σ' την ξαναδίνω, κακό και ανάποδο θηλυκό,
[5] »και η τρίδιπλη κατάρα θέλει είναι αληθινή και ενεργητική στο κορμί σου και στην ψυχή σου, καθώς είναι αληθινά και ενεργητικά στον φαινούμενο και στον αόρατο κόσμο τα τρία προσώπατα της Αγίας Τριάδας».
[6] Έτζι λέοντας έβγαλε ένα ζωνάρι που ήτανε του ανδρός της, το χουχούλισε τρεις φορές και το πέταξε μες στα μούτρα της.
[7] Ετότε ο γέρος ανακατώθηκε μες στην κάσα του, ασήκωσε το δάχτυλο κατά τη θεγατέρα του και ετραύλισε την κατάρα του.

«Kεφάλαιον ύστερον» ονόμασε εξαρχής ο Σολωμός το τελευταίο κεφάλαιο που θα διαβάσουμε εδώ. Αργότερα πρόσθεσε άλλο ένα «Kεφάλαιον ύστερον» και ακόμη αργότερα σχεδίασε ένα περαιτέρω «capitοΙο uItimο». Όμως για μας, τώρα, «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» τελειώνει ως εξής:


Kεφάλαιον ύστερον
1. Και ο πατέρας και η μάνα αναληφτήκανε. Και η Γυναίκα, μονάχα ετότες άκουσε δύναμη να μπορέσει να πεταχτεί,
2. και εχύθηκε πηδώντας ψηλά, σαν τ' άστρο το καλοκαίρι, που στον αέρα χύνεται δέκα οργιές άστρο.
3. Και εβρέθηκε στον καθρέφτη, στον οποίον εχτύπησε, και οι μύγες εφύγανε, και εβουίζανε στο πρόσωπό της.
4. Και αυτή, λογιάζοντας πως ήταν οι γονέοι της, που την αδράχνανε από το μούτρο, έτρεχε εδώ και εκεί
5. ανοιγοκλειώντας τη φούχτα κάτι νά 'βρει για διαφέντεψη, και ήβρηκε το ζωνάρι, και με κείνο άρχισε να χτυπάει,
6. και όσο εχτυπούσε, τόσο οι μύγες εβουίζανε, και τόσο αυτή εκατατρόμαζε, όσο που τέλος πάντων έχασε το νου της ολότελα.
7. Και τρέχοντας με το κοντό πουκάμισο, που είχε κάμει κοντό από τη φιλαργυρία της, έπαιξε το μάτι της στον καθρέφτη
8. και εσταμάτηξε, και δεν εγνώρισε τον εαυτό της, και άπλωσε το δάχτυλό της και αναγέλασε.
9. «Ω κορμί! Ω κορμί! Τι πουκάμισο; Ε! Καταλαβαίνω εγώ• και ποιος πονηρός μπορεί να μου κρύψει την πονηρία του; Εκείνο το πουκάμισο με κάνει να καταλάβω πως καμώνεται τρέλα για να 'ν' έτοιμο να κριματίσει.
10. »Αλλά ποιος νά 'ναι; Μα την αλήθεια, που της μοιάζει ολίγο: αα! εισ' εσύ, μπομπόκορμο, βρωμοπόρνη, μυγόχεσμα του σπιταλιού, τζίμπλα της γουρούνας, γαϊδούρα, κροπολόγα, σκατή!
11. »Να τέλος πάντων ό,τι σου επροφήτεψα• και οι χίλιοί σου ηγαπημένοι; Δεν σ' έμεινε μήτε δισκάρι να διακονεύεις με δαύτο.
12. »Είσαι στα χέρια μου• τι θέλεις να σου κάμω, ψυχικό; Τώρα σ' το κάνω. Να ιδώ α' σου μείνει φωνή να πεις πως είμαι μουρλή».
13. Έτζι λέοντας, έκαμε ένα γύρο και εβάλθηκε με μεγάλη λύσσα να χορεύει, και το πουκάμισο εβρισκότουνα στο πρόσωπό της.
14. Και στη ζέστα του χορού έκανε με το ζωνάρι μια θηλιά και ο χορός εβάσταξε όσο να κάμει τη θηλιά.
15. Και αφού την ετέλειωσε, είπε: «Ακλούθα με αποπίσω από τον καθρέφτη, να σου κάμω το ψυχικό.
16. »Γιατί έρχεται κάπου-κάπου ο γάιδαρος ο γιατρός, οπού θα σ' έχει και εκείνος, και του σκαρφίστηκε πως είμαι άρρωστη».
17. Και επήγε οπίσω από τον καθρέφτη, και την άκουα να κάνει μεγάλη ταραχή.
18. Και η ταραχή έπαψε και έκαμε ένα γέλιο μεγάλο που αντιβούισε η κάμερα, και με φωνή πνιμένη από την ευχαρίστηση είπε: «Να, μάτια μου, το ψυχικό».
19. Τότε έπεσα με τα γόνατα χάμου να κάμω δέηση για να την κάμει ο Κύριος να μην είναι έξω φρενών κάνε για το λίγο ακόμη πόχει να ζήσει.
20. Και τελειωμένη η δέηση, εκοίταξα χάμου οπίσω από τον καθρέφτη στοχάζοντάς τηνε λιγωμένη. Και δεν ήτον εκεί.
21. Και αιστάνθηκα το αίμα μου να τραβηχτεί από τα μάγουλά μου,
22. και έπεσε το κεφάλι απάνου στα στήθια μου, και είπα μέσα μου:
23. Ο Θεός ξέρει πού έφυγε η δύστυχη ενώ επαρακάλεια για αυτήν με τη θέρμη της ψυχής μου.
24. Και επέρασα πέρα, με το κεφάλι σκυφτό και στοχασμένο, να πάω να την εύρω.
25. Και άκουσα στο μέτωπο κάποιον τι που με χτύπησε,
26. και έπεσα ξαφνισμένος τ' ανάσκελα. Και είδα την Γυναίκα της Ζάκυθος που εκρεμότουνα και εκυμάτιζε.




(από το «H Γυναίκα της Zάκυθος. Mία νέα ανάγνωση της πρώτης μορφής παρουσιασμένη από τον Γ. Π. Σαββίδη», Περίπλους, Γ΄ 10, Άνοιξη-Kαλοκαίρι 1986)

Friday, April 25, 2008

Αναδρομική έκθεση του Αντώνη Βεζιρτζή

"Η πορεία, όπως και η ζωή του υπήρξαν σύντομες. Ο λόγος για τον Ζακυνθινό Αντώνη Βεζιρτζή (1950-1981), έργα του οποίου παρουσιάζονται στην ομώνυμη αναδρομική έκθεση, που αποτελεί ολοκληρωμένη παρουσίαση των δημιουργιών του, από τα χρόνια της μαθητείας στη σχολή Καλών Τεχνών, όταν φιλοτεχνούσε με γύψο και ξύλο αφηρημένα τοπία, μέχρι το τέλος της ζωής του, όταν κατασκεύαζε μεγάλα σιδέρνια; καράβια, που αποτελούνται από δημιουργημένα αντικείμενα, δίνοντας έτσι νέα διάσταση στην επαναχρησιμοποίηση των υλικών. Πέρα από αυτές τις δύο βασικές κατηγορίες έργων του Βεζιρτζή, στην έκθεση υπάρχουν ζωγραφικά έργα και σχέδια, καθώς και λίγα μικρά γλυπτά από γύψο και ορείχαλκο."


Στο Μουσείο Μπενάκη
Κεντρικό κτίριο, Κουμπάρη 1, τηλ. 210-3671000. έως 25 Μαΐου

Sunday, April 20, 2008

Έκθεση φωτογραφίας. Από το διαδίκτυο στο καζίνο!



Το Φωτόγραμμα κατεβάζει από το διαδίκτυο τις καλύτερες φωτογραφίες του DPGR, τις βγάζει από τη πρίζα και μας τις παρουσιάζει στη "Λέσχη ο Ζάκυνθος" ενώ παράλληλα στο παρακείμενο καφέ San Marko μας παρουσιάζει έργα των μαθητών από το εργαστήρι ζωγραφικής που λειτουργεί στο Μουσείο Ξενόπουλου υπό την καθοδήγηση του ζωγράφου Κώστα Πλέσσα.

Friday, April 4, 2008

Φουσκώστε τα λάστιχα. Τη Κυριακή έχει ποδηλατάδα!

Ραντεβού στη πλατεία Σολωμού στις 12 το μεσημέρι

Saturday, March 22, 2008

Πρόσκληση σε έκθεση



κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Saturday, February 16, 2008