Friday, June 15, 2007

Εκκλησιάζουσες


"Μαθήματα θεάτρου "από το 4ο Δημοτικό Σχολείο Ζακύνθου

Όσοι βρεθήκαμε το Σάββατο 9 Ιουνίου στο αμφιθέατρο του Μουσικού γυμνασίου, είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε μια εξαιρετική παράσταση από τα παιδιά του 4ου Δημοτικού Σχολείου. Αντιληφθήκαμε όλοι μας την μεγάλη αξία της συγκεκριμένης θεατρικής δουλειάς αλλά και την ανάγκη ύπαρξης ενός τέτοιου παιδικού θεάτρου που σέβεται και εμπιστεύεται την προσωπικότητα και την αντίληψη των παιδιών που είναι αντιστρόφως ανάλογη της ηλικίας των μικρών μας «ηρώων».
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να έχουμε παιδικές παραστάσεις που να παίζονται από παιδιά και να απευθύνονται σε παιδιά αλλά και σε μεγάλους (κυρίως σ’ αυτούς θα έλεγα).
Για να λάβει κανείς τα μηνύματα των παιδιών, ίσως και να μην υπάρχει καταλληλότερος και σαφέστερος τρόπος από την θεατρική έκφραση, διότι παίζοντας όπως συμβαίνει και με τα παιχνίδια τους, εκφράζονται ελεύθερα και ειλικρινά.

Κάτι ακόμα που παρατηρήσαμε στα παιδιά κατά τη διάρκεια της παράστασης ήταν η σοβαρότητα με την οποία απέδωσαν τους ρόλους αισθανόμενα ότι μετέχουν σε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό αλλά και συγχρόνως διασκεδαστικό έτσι ώστε η ικανοποίηση να είναι ζωγραφισμένη στα προσωπάκια τους.

Μοιραία κάποιοι από μας, ειδικά όσοι έχουμε παιδιά, δεν αποφύγαμε την αναδρομή μας σε ανάλογες παιδικές παραστάσεις που έχουμε παρακολουθήσει στο παρελθόν από ερασιτεχνικούς αλλά και επαγγελματικούς θιάσους . Σε πόσες απ’ αυτές αλήθεια δεν αισθανθήκαμε ότι απευθύνονταν σε θεατές «στρουμφάκια» με υποτιμημένη νοημοσύνη ή το αντίθετο σε παιδιά θαύματα ή μικρομέγαλα με υπερτιμημένη «νοημοσύνη» για να διασκεδάσει και ο συνοδός του παιδιού με εξυπναδίστικες ατάκες.


Το έργο «εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, όπως μας παρουσιάστηκε από τα παιδιά του 4ου Δημοτικού Σχολείου ήταν μια πραγματική έκπληξη και μια ευτυχισμένη θεατρική στιγμή για μας που την παρακολουθήσαμε και μας δόθηκε έτσι η ευκαιρία να κατανοήσουμε πόσο αβίαστα και αυθόρμητα μπορούν να εκφραστούν τα παιδιά όταν εμπιστευτεί κανείς τις ικανότητές τους. Πόσο απλά και ανεπιτήδευτα μπορούν να «μπουν» σε ένα ρόλο και να μας πείσουν με τον τρόπο που το κάνουν, και πόσο εύκολα μπορούν να μας κερδίσουν με τη γοητεία και την πολλαπλότητα των εκφραστικών τους μέσων.
Παρά τον λιγοστό χρόνο της προετοιμασίας της συγκεκριμένης θεατρικής δουλειάς και παρά τις μικρές ατέλειες που διέκρινε κανείς στη σκηνή, το ενδιαφέρον μας και η προσοχή μας παρέμειναν αμείωτα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, ενώ ο ρυθμός του έργου, η μουσική, ο χορός και η κίνηση των παιδιών ήταν μια πραγματική απόλαυση που κανείς δε ήθελε να τελειώσει.
Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που έδειξαν ότι απόλαυσαν κι αυτά τη δουλειά τους και ένα μεγαλύτερο μπράβο στους δασκάλους τους Φραγκογιάννη Φίλιππο που ήταν ο συντονιστής , Αθανασούλια Ηλία και Πέττα Σπύρο που ήταν στη διδασκαλία , στην επιλογή των κουστουμιών και των σκηνικών, την Ραμάκη Κυριακή που μαζί με τον Ηλία Αθανασούλια έκαναν τις χορογραφίες και την Φουράκη Σοφία για την επιλογή της μουσικής .Ένα μπράβο δικαιούται τέλος και ο Χρήστος Γιαννόπουλος δημιουργός των καταπληκτικών τραγουδιών του που ακούστηκαν στη παράσταση. Όλοι τους αξίζουν συγχαρητήρια γιατί έδωσαν ένα σπουδαίο μάθημα-δείγμα παιδικού θεάτρου.
Εδώ θα ήθελα να κλείσω με μια δυνατή επιθυμία και προσωπική ευχή μαζί:
Ας χαρίσουμε στα παιδιά το θέατρο για να μας χαρίσουν κι αυτά τον κόσμο τους που τόσο πολύ τον έχουμε ανάγκη.

Άννα Ζαγκότση
αρχιτέκτων

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για το περιοδικό ΡΑΠΟΡΤΟ

No comments: