Saturday, May 26, 2007

Συνέντευξη με τους trioism


Την Κυριακή 29 Απριλίου όσοι βρεθήκαμε στο πνευματικό κέντρο στη Ζάκυνθο, στη συναυλία των trioism (και δεν ήμασταν λίγοι), είτε ήμασταν εξοικειωμένοι με το μουσικό ιδίωμα της τζαζ είτε όχι , είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τρεις νέους αλλά ολοκληρωμένους μουσικούς που κατάφεραν με το λυρισμό, τη μελωδικότητα αλλά και την ευρηματικότητα των μουσικών τους αυτοσχεδιασμών κυριολεκτικά να μας καθηλώσουν. Ακούσαμε original συνθέσεις του group, κομμάτια από το κλασσικό ρεπερτόριο της τζαζ όπως και διασκευές γνωστών συνθέσεων του Μάνου Χατζιδάκη, της Λένας Πλάτωνος και του Alexander Scriabin .
Την ψυχή των trioism αποτελούν δύο νέοι Ζακυνθινοί μουσικοί που τους έχει κερδίσει η τζαζ: Ο Σπύρος Μάνεσης στο πιάνο και ο Πέτρος Κλαμπάνης στο μπάσο. Στα ντραμς (που οι μουσικοί εναλλάσσονται) αυτή τη φορά ήταν ο Πορτογάλος Rui Ramos Pereira .
Μετά τη συναυλία, που κανένας δεν ήθελε να τελειώσει, πήγα και ζήτησα να τους πάρω συνέντευξη για το περιοδικό "Ραπόρτο". Δεν το γνώριζαν το περιοδικό: «έχουμε χάσει επεισόδια» μου είπαν με έκπληξη όταν τους έδειξα ένα τεύχος, αλλά δέχθηκαν με χαρά. Την άλλη μέρα βρεθήκαμε στον Κόκκινο Βράχο και να τι μου είπαν :


Μάνεσης: «Αυτό που με τράβηξε στη τζαζ είναι ο αυτοσχεδιασμός. Το ότι δεν έπρεπε να παίζω ένα συγκεκριμένο κείμενο που με άγχωνε.
Το 96 ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τη Τζαζ. Τα αρχικά μου ακούσματά ήταν μπλουζ και ροκ και ότι πιο μπλούζυ μπορούσε να μου δώσει η τζαζ. Άκουγα κυρίως πιανίστες της δεκαετίας του 30 και 40. Ήμουν στην Αθήνα όταν τέλειωσα το σχολείο (ήθελα να σπουδάσω πιάνο αλλά όχι κλασσικό) γνώρισα το Γιώργο τον Κοντραφούρη* και πριν καλά -καλά καταλάβω τι είναι η τζαζ ξεκίνησα να κάνω μαθήματα μαζί του όπου ξαφνικά αποκαλύφθηκε ένας κόσμος μπροστά μου με μεγάλο ενδιαφέρον. Σπουδάζω βέβαια και μουσικολογία αλλά δεν την έχω τελειώσει ακόμα . Βλέπεις όταν μπορείς να είσαι το ίδιο το φαινόμενο γιατί να είσαι αυτός που το μελετάει »
γέλια….

Σ΄ αυτό το σημείο έρχεται και κάθεται χαμογελαστός στο τραπέζι μας ό τρίτος της παρέας ο ντράμερ Rui Ramos Pereira μαζί με την κοπελιά του την Άννα.

Κλαμπάνης : « Όχι με το Σπύρο δεν γνωριστήκαμε στη Ζάκυνθο. Περάσαμε και οι δύο από το Ωδείο του Λάγιου μόνο που όταν πήγα εγώ το 89 ο Σπύρος τελείωνε.
Γνωριστήκαμε στην Αθήνα στο Ατενέουμ. Παίζαμε στο ίδιο συγκρότημα, ένα κουιντέτο είχαμε τότε, και έκτοτε αποφασίσαμε να παίζουμε μαζί σε πιο σταθερή βάση.
Εγώ την γνωριμία μου με τη τζαζ τη χρωστάω στην Έρση τη Δρούκαλη που ήταν καθηγήτριά μου στο πιάνο. Όταν είδε ότι δεν με τραβούσε πολύ το κλασικό πιάνο άρχισε να μου φέρνει ηχογραφήσεις πιο τζαζ όπως Τσικ Κορία, Κηθ Τζαρετ και άρχισα να καταλαβαίνω ότι με αφορά περισσότερο αυτό το μουσικό ιδίωμα. Αργότερα όταν ήμουνα στην 1η Λυκείου άκουσα τον Γιώτη τον Κιουρτσόγλου να παίζει μπάσο όταν είχε έρθει εδώ με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, ενθουσιάστηκα κι άρχισα να παίζω ηλεκτρικό μπάσο. Ε και μετά πήγα στην Αθήνα συνέχισα τα μαθήματα με τον Κιουρτσόγλου γνώρισα τον Σπύρο με τον οποίο πηγαίναμε στο ίδιο ωδείο ….»

Μάνεσης: «Οι βασικές μας επιρροές είναι τα τρίο ξεκινώντας από τον Μπιλ Έβανς του οποίου η βασική καινοτομία είναι ότι έφερε όλα τα όργανα στο ίδιο επίπεδο. Δεν είναι δηλαδή πια το πιάνο ο βασιλιάς με τα άλλα όργανα να ακολουθούν, αλλά αναπτύσσεται ένας διάλογος μεταξύ των οργάνων σε ισότιμη βάση. Με αφετηρία αυτό το τρίο ακολούθησε αυτό του Κηθ Τζάρετ, που είναι μια πιο ευρωπαϊκή προσέγγιση, μια άλλη ματιά, και βέβαια του Μπραντ Μελντράου από τα πιο επιτυχημένα τρίο και εμπορικά της σύγχρονης τζαζ σκηνής. Ο σούπερ σταρ ας πούμε του είδους.»

Κλαμπάνης: «Οι προσωπικές μου επιρροές σαν μπασίστας ξεκινάνε από τον Πολ Τσαίημπερς που έπαιζε με τον Μάιλς Ντέηβις, ο Ρον Κάρτερ επίσης μεγάλη επιρροή, ο Σκοτ ΛαΦάρο ο οποίος ήταν ίσως και η αιτία που το τρίο του Μπιλ Έβανς εξελίχθηκε με αυτό τον τρόπο, ίσως ήταν δηλαδή και η αφορμή της ισοτιμίας των οργάνων που λέγαμε πριν μια και δεν θα μπορούσε να είναι ένας απλός συνοδός του πιάνου. Επίσης ο Γκάρυ Πίκοκ από το τρίο του Κηθ Τζάρετ.»

Μάνεσης : «Τι κοινό μπορεί να έχει η Ζακυνθινή μουσική παράδοση με την Τζαζ; Μουσικολογικά μιλώντας; Μεγάλη. Μην ξεχνάμε ότι η Ζακυνθινή μουσική είναι κατά 99,9% δυτική μουσική. Και η τζαζ λειτουργεί με βάση το υλικό της δυτικής μουσικής δηλαδή είναι τονική μουσική. Βέβαια στη περίπτωσή μας αυτό λειτουργεί μάλλον υποσυνείδητα .»

Κλαμπάνης: «Η επτανησιακή μουσική παράδοση είναι βασισμένη πολύ στη μελωδία ίσως γι’ αυτό να έχουμε επιλέξει και αυτό το είδος της μουσικής.»

Μάνεσης: «Μας έχει επηρεάσει πολύ η μουσική κουλτούρα του τόπου μας. Τα χρόνια που πέρασα εδώ με τις μαντολινάτες και με τις χορωδίες και μ’ όλα αυτά με έκαναν να αισθάνομαι πολύ πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή μουσική παρά στο μπουζούκι.»

Όταν τους επισήμανα ότι οι Ζακυνθινοί τα έχουν γενικά με το όργανο αυτό

Κλαμπάνης: «Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με το μπουζούκι» γέλια στο τραπέζι…

Μάνεσης: «Στο γιατί ο Χατζιδάκης η απάντηση είναι ότι μας συγκινούνε τα ωραία τραγούδια. Μας συγκινούνε οι ωραίες μουσικές. Μας συγκινούνε έτσι κι αλλιώς σαν ακροατές και σαν μουσικούς μας δίνουν έναυσμα για δουλειά. Υπάρχουν δηλαδή τραγούδια που είναι πολύ ωραία να τα ακούς αλλά θα ήταν πολύ δύσκολο και δεν θα είχε ενδιαφέρον να διασκευαστούν και υπάρχουν και κάποια όπως αυτά που παίξαμε χθες που όποτε τα’ ακούς λες α! αυτό ίσως θα μπορούσε να ακουστεί έτσι. Αυτό δεν συμβαίνει φυσικά με όλα τα τραγούδια.»

Κλαμπάνης: «Τώρα είμαστε σ’ αυτή τη διαδικασία να βρούμε μουσική η οποία σχετίζεται με την κουλτούρα μας και τα ακούσματά μας.
Για τη μουσική σκηνή τζαζ της Ολλανδίας που ρωτάς δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι τόσο ανεπτυγμένη παρόλο που έχει ένα από τα πιο πλήρη εκπαιδευτικά συστήματα αν σκεφτείς ότι κάθε μεγάλη πόλη της Ολλανδίας έχει τουλάχιστον ένα σημαντικό κονσερβατόριο. Έρχονται από όλα τα μέρη του κόσμου. Στο Άμστερνταμ υπάρχουν περίπου 42 εθνικότητες. Παρόλα αυτά οι Ολλανδοί στη μουσική τους ψάχνονται.»

Μάνεσης: «Κάνουνε πολλές μίξεις. Ίσως επειδή δεν γίνονται πολλά καινούργια πράγματα κάνουν περίεργες συνεργασίες και συνδυασμούς οργάνων πρωτόγνωρους. Πειραματίζονται δηλαδή.»

Κλαμπάνης: «Εκεί έχουμε εμφανιστεί σαν τρίο απλώς δεν έχει βρεθεί ο χρόνος ακόμη μια και ο Σπύρος μέχρι πριν 2 μήνες ήταν στο στρατό στην Ελλάδα.
Με το Σπύρο παίζουμε μαζί σχεδόν 5 χρόνια.
Ναι ντράμερς αλλάζουμε συχνά.»


Μάνεσης: «Πως πείσαμε τον Rui να έρθει στο νησί; Του τάξαμε 20,000 Ευρώ.» Γέλια….

Μάνεσης- Κλαμπάνης( εναλλάξ) : «Αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε από τη τζαζ; Ακόμη το πιστεύουμε! Το ψάχνουμε βέβαια δεν είμαστε σίγουροι αλλά είναι κρίμα να ξεκινάς απογοητευμένος εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτε και να πεις ωραία ας πάω στην ασφάλεια του δημοσίου. ..Θα το παλέψουμε! Και μέρες σαν τη χθεσινή μας γεμίζουνε αισιοδοξία. ..Ακριβώς. Στην Ελλάδα ή έξω δεν έχει σημασία και το ένα δεν αναιρεί το άλλο έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα. Μπορεί να είσαι έξω και να παίζεις εδώ και το αντίθετο.»

Μάνεσης: «Πάντως εγώ με μεγάλη χαρά είδα χθες στο πνευματικό κέντρο ότι υπάρχει πολύς κόσμος που διψάει να ακούσει κάτι διαφορετικό. Και αυτό είναι Ελπίδα.»

Κλαμπάνης: «Για τη Ζάκυνθο και γω και ο Σπύρος νιώθουμε μεγάλη νοσταλγία. Αλλά υπάρχουν και μηνύματα πολύ δυσοίωνα. Ο τουρισμός έχει επηρεάσει με ένα περίεργο τρόπο τη Ζάκυνθο. Και στο φυσικό περιβάλλον και στους ανθρώπους.»

Μάνεσης: «Στα μουσικά πράγματα του τόπου νομίζω η παρουσία του Λάγιου ήταν καταλυτική. Υπήρχε μια δυναμική όλη τη δεκαετία του 80 με όλη αυτή τη «μαγική» διάσωση του παραδοσιακού τραγουδιού όχι μόνο της πόλης αλλά και της υπαίθρου και με το θάνατο του Λάγιου το πράγμα αυτό δυστυχώς σε επίπεδο έρευνας και καταγραφής έμεινε εκεί που ήταν.
Πάντως για να γυρίσουμε στην χθεσινή μας συναυλία πρέπει να πω ότι ενώ παίξαμε και θα παίξουμε και σε άλλα μέρη αυτή τη συναυλία την περιμέναμε με περισσότερη ανυπομονησία. Είναι πραγματικά συγκινητικό να γυρίζεις στο τόπο σου μετά από τόσα χρόνια απουσίας και να παίζεις όπως εγώ στον ίδιο χώρο που είχα να παίξω από τις επιδείξεις του Κάλβειου Ωδείου το 1988. Καλά βρήκα συμμαθητές μου από το δημοτικό που είχα να τους δω από τότε. Είναι τρομερό να γυρίζεις πίσω και να παίζεις στον τόπο σου.»

Κλαμπάνης: «Λέμε να το καθιερώσουμε να ερχόμαστε εδώ να παίζουμε πιο συχνά. Τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Σκεφτόμαστε μάλιστα επειδή ξέρουμε πια πολύ κόσμο στην Ολλανδία να οργανώσουμε κάτι πιο μαζικό. Να καλέσουμε κι άλλα συγκροτήματα και να οργανώσουμε ίσως και κάτι σαν τζαζ φέστιβαλ. Γιατί όχι, ίσως σε συνεργασία με το Μουσικό Γυμνάσιο ή τα Ωδεία. Μπορούμε να προτείνουμε πολλά πράγματα και στο Δήμο στη ΔΕΠΑΖ. Πέρα δηλαδή από μια απλή συναυλία. Βλέπεις έχουμε εργαστεί και οι 2 σαν εκπαιδευτικοί σ’ αυτό το πεδίο και θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε., γιατί να μην γίνει η Ζάκυνθος ένα διεθνές κέντρο μουσικής.»

Rui Ramos Pereira (ο ντράμερ γενικότερα για την ζακυνθινή του εμπειρία)

I really didn’t have so much time to visit the island as I would like to but I had a great time in these four days. We had a really nice concert in the theater, which surprised me by the quality of the acoustics, and I think the music touched the people that were there (I had never experienced before anything like the end of that concert …).

Besides the music I really enjoyed the weather (to a person that comes from Holland it seemed like paradise…), the beach, and the colour of the sea..

The food was also really nice (I liked the local cheese, the tzatziki and the bougatsa), and I really like tavern “Arekia” where I was after the concert with traditional music and songs.

Everyone was friendly to me and so trough this letter I send my thanks to the zakyntians…

No comments: